در ماده ۳ قانون کار، قانون گذار به تعریف کارفرما پرداخته است و بیان نموده است که کارفرما شخصی است حقوقی یا حقیقی که کارگر به درخواست و به حساب او در مقابل دریافت حق السعی کار می کند.
مدیران و مسئولان و به طور عموم کلیه کسانی که عهده دار اداره کارگاه هستند، نماینده کارفرما محسوب می شوند و کارفرما مسئول کلیه تعهداتی است که نمایندگان مذکور در قبال کارگر به عهده می گیرند.
منظور از کارگاه چیست؟
کارگاه محلی است که کارگر به درخواست کارفرما یا نماینده او در آنجا کار می کند. از قبیل موسسات، صنعتی، کشاورزی، معدنی، ساختمانی، ترابری، مسافربری، خدماتی، تجاری، تولیدی، اماکن عمومی و امثال آنها.
کلیه تاسیساتی که به اقتضای کار متعلق به کارگاه هستند؛ از قبیل نمازخانه، نهارخوری، تعاونی ها، شیرخورگاه، مهد کودک، درمانگاه، حمام، آموزشگاه حرفه ای، قرائت خانه، کلاس های سواد آموزی و سایر مراکز آموزشی و اماکن مربوط به شورا و انجمن اسلامی و بسیج کارگران، ورزشگاه و وسایل ایبا و ذهاب و نظایر آنها جزو کارگاه می باشند.
وظایف کارفرما در قبال کارگر
قانون کار، رابطه کارگر و کارفرما را یک رابطه صرفاً قراردادی نمی داند، بلکه آن را رابطه ای مبتنی بر مسئولیت و تعهد می شناسد. به همین دلیل، زمانی که کارگری نیروی کار خود را در اختیار کارفرما قرار می دهد، قانون گذار برای جلوگیری از سوءاستفاده و تضییع حق، تکالیف مشخصی را بر عهده کارفرما می گذارد. عدم انجام هر یک از این وظایف، می تواند مبنای طرح شکایت در اداره کار و مطالبه حقوق قانونی کارگر باشد. مهم ترین این وظایف عبارت اند از:
پرداخت به موقع دستمزد و مزایا : براساس ماده ۳۴ قانون کار و ماده ۳۷ قانون کار، پرداخت حقوق و مزایا، اصلی ترین تعهد کارفرما در برابر کارگر است. قانون صراحت دارد که دستمزد باید به صورت منظم و در مواعد تعیین شده پرداخت شود و کارفرما حق تعویق، کسر یا خودداری از پرداخت آن را به بهانه های شخصی یا مالی ندارد. هرگونه تأخیر یا عدم پرداخت، تخلف محسوب شده و قابل پیگیری از طریق مراجع حل اختلاف خواهد بود.
رعایت مقررات ایمنی و بهداشت کار : براساس ماده ۸۵ قانون کار، کارفرما موظف است محیط کار را به گونه ای فراهم کند که سلامت جسمی و روانی کارگر به خطر نیفتد. این مسئولیت شامل تأمین تجهیزات ایمنی، آموزش های لازم و رعایت دستورالعمل های بهداشتی است. در صورت بروز حادثه ناشی از عدم رعایت این مقررات، مسئولیت حقوقی و حتی کیفری ممکن است متوجه کارفرما شود.
ارائه خدمات رفاهی : براساس ماده ۱۴۷ قانون کار، قانون کار، کارفرما را مکلف کرده است که متناسب با نوع کار و تعداد کارگران، خدمات رفاهی ضروری را فراهم کند. این خدمات می تواند شامل امکاناتی مانند محل استراحت، تغذیه، سرویس رفت و آمد یا سایر تسهیلات لازم برای حفظ شأن و سلامت کارگر باشد. در بسیاری از دعاوی، کوتاهی در این بخش، به عنوان تخلف کارفرما مطرح می شود.
بیشتر بخوانید : اگر قصد دارید شکایت از کارفرما بابت بیمه مطرح کنید، بدون شک مشاوره با وکیل بیمه تامین اجتماعی در تهران می تواند نتیجه پرونده را تغییر دهد.
رعایت ساعات کاری و مرخصی ها : براساس ماده ۱۶۶ قانون کار، ساعات کار و مرخصی، جزو حقوق اساسی کارگر محسوب می شود. کارفرما نمی تواند کارگر را بیش از حد مقرر به کار بگیرد یا او را از مرخصی های استحقاقی و قانونی محروم کند. تخطی از این مقررات، حتی با رضایت ظاهری کارگر، از نظر اداره کار پذیرفته نیست.
تسلیم گواهی انجام کار به کارگر : ماده ۱۸۷ قانون کار، پس از پایان همکاری، کارفرما موظف است بنا به درخواست کارگر، گواهی انجام کار را به او ارائه دهد. خودداری از صدور این گواهی یا مشروط کردن آن، تخلف محسوب می شود. این گواهی برای دریافت بیمه بیکاری ضروری است و در صورت عدم دادن گواهی، کارگر می تواند از کارفرما شکایت کند که راجب این موضوع بهتر است با وکیل اداره کار مشاوره داشته باشید.
بهترین وکیل اداره کار تهران، بهترین وکیل اداره کار کرج، بهترین وکیل اداره کار اراک و قم و دیگر شهرها خدماتی است دادیار ۲۴ به موکلین خود رائه می دهد.
در صورتی که سوالی در مورد شکایت از کارفرما دارید، می توانید با شماره های داخل سایت تماس بگیرید.
